A3. Trzecia podgrupa, najmniej liczna, to osoby, które widząc ww. zagrożenia, nie kwestionują potrzeby środków nadprzyrodzonych, w tym ufnej modlitwy. Uważają jednocześnie, że Kościół powinien dostosowywać formy ewangelizacji do potrzeb czasów i zmieniać się od środka, tak by – bez naruszania doktryny i tradycji, bez niezdrowej demokratyzacji – potrafił skuteczniej konkurować w walce o rząd dusz, zwłaszcza młodych.

● W prace zespołu synodalnego zaangażowały się osoby głównie z dwóch ostatnich z ww. podgrup, a kolejne spotkania i dyskusja na internetowym forum z dużą wyrazistością ujawniły istotę i siłę różnic w spojrzeniach każdej z nich, o czym piszemy na końcu.

● Tak zwyczajnie po ludzku rzecz biorąc, to co nam ułatwia identyfikację, to wszelkie wspólne przebywanie w sytuacjach pozbawionych różnicy zdań i kontrowersji – wspólne modlitwy i celebracje, parafialne wyjazdy i pikniki, a także wspólne śpiewanie. W naszej parafii wielką role integracyjną odgrywa wspólne śpiewanie, w tym szczególnie okresowe koncertowe uwielbienia, kierowane przez siostrę organistkę, a wykonywane przez wszystkie parafialne zespoły śpiewacze i lokalnych muzyków. Pomaga też odnajdywanie we wspólnotach ludzi w podobnym wieku (np. grupy młodzieżowe, ministranci) i podobnych zainteresowaniach (styl duchowości, muzyka). Ważne znaczenie ma też świadectwo osobistej pobożności i czystego życia księży. Nie ma u nas śladu negatywnych sytuacji, które w niektórych innych parafiach utrudniają wiernym identyfikację z Kościołem.

● To co utrudnia integrację, to anonimowość, wspierana przez wieloletni brak warunków lokalowych, do pewnego stopnia także styl kierowania parafią kolejnych ekip księży. Najbardziej jednak chyba, to indywidualne bariery komunikacyjne parafian – mamy trudność w nawiązywaniu nowych znajomości, wychodzeniem z inicjatywami wspólnych spotkań na terenie parafii. Sporo wśród nas, wskazywanej przez papieża Franciszka, sztywności oraz ograniczonej tolerancji na różne temperamenty i wrażliwości. Pewną barierą może też być ogólnie słaba edukacja w zakresie nauczania Kościoła i prawd wiary, która sprzyja stereotypom i negatywnym nastawieniom niektórych wobec ludzi Kościoła.

● Temat identyfikacji jest o tyle trudny, że niełatwo o obiektywne kryteria bycia członkiem Kościoła. Jedni z nas uważają, że jeśli ktoś jawnie, świadomie łamie np. zasady moralnego nauczania Kościoła, albo rezygnuje z praktyk, to tym samym stawia się poza Kościołem i nie ma podstaw by mówić, że jest jego częścią. Inni dają prawo każdemu czuć się członkiem Kościoła, nawet jeśli odrzuca ważne elementy jego nauczania, autorytetu czy praktyk. To zresztą jeden z przejawów zamętu, który obecnie w Kościele przeżywamy. Nie pomagają nam różnice wyrażane w listach, kazaniach i wypowiedziach publicznych biskupów. Słyszy się czasem nawet, że ktoś mówi, iż jest „z Kościoła abp. Rysia”, a ktoś inny z „Kościoła abp. Jędraszewskiego”. Pewnie dużo w tym bywa złej woli lub selektywnego wyboru treści przez osoby tak mówiące. Kiedy jednak wczytać się w autorytety Kościoła z różnych krajów, z papieżem na czele – w jak różnych zjawiskach upatrują zagrożeń i na jakie priorytety kierują naszą uwagę, to faktycznie czasem trudno uniknąć poczucia zamętu w głowach nawet najbardziej wiernych i myślących synów i córek Kościoła.

 

● Niektórzy podkreślali w tym kontekście potrzebę „stanięcia w prawdzie” – odpowiedzenia sobie samemu na pytanie, w świetle Katechizmu Kościoła Katolickiego, w co wierzę i z czym się identyfikuję. Podkreślono jednocześnie potrzebę obiektywizacji tego „stanięcia w prawdzie”, tak by nie był to efekt subiektywnej oceny i wyłącznie wewnętrznych „poczuć”, ale prawda, którą weryfikują czyny, fakty, do pewnego stopnia także – opinie otoczenia.

5. WSPÓŁODPOWIEDZIALNI W NASZEJ WSPÓLNEJ MISJI

● My, świeccy członkowie Ludu Bożego, wciąż oczekujemy inicjatywy ze strony księży i hierarchów Kościoła. Wynika to pewnie tradycji, z szacunku dla autorytetu papieża, biskupów i kapłanów oraz oczekiwania, że będziemy przez nich prowadzeni. Mała jest w nas świadomość tego, że coś od nas zależy, że my również ponosimy odpowiedzialność za Kościół, że mamy wpływ na to jaki jest i jak jest postrzegany na zewnątrz. Zbyt słabo odpowiadamy też na różne propozycje ze strony biskupów i księży.

● Jednocześnie mamy przykłady, że inicjatywy świeckich wykraczające poza wyobrażenia, styl działania lub strefę komfortu księży i biskupów, spotykają się z rezerwą, biernością lub brakiem zainteresowania. Czasem się odnosi wrażenia, że mimo wezwań hierarchii do inicjatywy świeckich, dobry wierny to de facto taki, który uczestniczy w różnych formach kultu oraz pomaga w sprzątaniu i finansowym utrzymaniu Kościoła, a jednocześnie nie próbuje wpływać na sam Kościół od środka. Trzeba zauważyć, że ten pogląd jest także popierany przez wielu świeckich.

● Wciąż uważamy, że największą odpowiedzialność za ewangelizację i promowanie wartości chrześcijańskich ponoszą księża. Zbyt słabo przebija się do naszej świadomości fakt, że każdy człowiek ochrzczony i bierzmowany, który ma dzięki tym sakramentom Ducha Świętego i jest powołany do ewangelizacji. Zapominamy, że Kościół istnieje po to, aby ewangelizować. Jeżeli zaś jesteśmy częścią Kościoła, to powinniśmy dzielić się Dobrą Nowiną z innymi.

● Zauważamy jednocześnie, że to nie tylko kwestia naszej świadomości. Człowiek robi chętnie to co umie, a ucieka od czegoś, co mu sprawia trudność. My po prostu często chcemy, a nie umiemy ewangelizować! Różne grupy ewangelizacyjne (typu neokatechumenat, ruch Światło i Życie) wypracowały swoje metody, ale świeccy „niezrzeszeni” słysząc, że powinni głosić Dobrą Nowiną w rodzinie, w miejscu pracy, wśród sąsiadów, pozostają zakłopotani i bezradni. Jak rozmawiać o Bogu ze zbuntowany synem, jak z sąsiadem wrogo nastawionym przez media, jak w pracy, gdzie zmusza się nas do akceptowania ideologicznych dziwactw, a jednocześnie cytowanie Ewangelii może grozić utratą pracy? Jak w praktyce zachowywać się wobec dzieci wchodzących w związki niesakramentalne – nie zabierać głosu, by się nie narazić i ” nie namieszać”? Jak nadal okazywać miłość, okazując jednocześnie brak akceptacji dla takich wyborów? Szczególnie wymagające jest nauczenie (jeszcze) wierzących rodziców, jak tworzyć rodziny, które skutecznie przekażą „pałeczkę” wiary dzieciom. Potrzebujemy zatem wiedzy i narzędzi, bo nie wiemy jak to robić i jakich środków użyć.

● Potrzebujemy praktycznej formacji apostolskiej abyśmy mogli iść i głosić Chrystusa. Nie dostajemy tej w formacji w parafii. Homilie – słuszne i często święte, zwykle apelują do